Rechtbank Den Haag

Inhoudsindicatie

Eritrea opvolgende aanvraag – de rechtbank wordt indien zij gebruik wil maken van haar Unierechtelijke bevoegdheid om een bindende uitspraak te doen over de geloofwaardigheid van het asielrelaas van eiser en de gegrondheid van zijn verzoek om internationale bescherming, niet beperkt door de afdoeningsmodaliteit die verweerder in zijn besluit heeft gekozen. De administratieve fase is weliswaar een essentiële fase in de procedure, maar die fase is reeds doorlopen. Indien verweerder de keuze maakt om gebruik te maken van een (gestelde) bevoegdheid om de overgelegde bewijsmiddelen niet inhoudelijk te beoordelen alvorens de opvolgende aanvraag af te wijzen, brengt dit dus geen beperking van de omvang van de bevoegdheid van de rechter mee om alle door eiser aangedragen bewijsmiddelen in alle procedures integraal te beoordelen en het geschil finaal te beslechten. Het kan immers niet zo zijn dat verweerder in staat moet worden geacht om de Unierechtelijke bevoegdheden van de rechter te beperken of te begrenzen. De rechtbank willigt wel het verzoek van verweerder in om alsnog alle door eiser aangedragen bewijsmiddelen inhoudelijk te beoordelen omdat dit ook tot een inwilligend besluit kan leiden. De rechtbank wijst verweerder in deze fase van de procedure reeds op het arrest van het Hof van 26 maart 2026 in de zaak Tadmur waaruit de rechtbank onder meer afleidt dat een terugkeerbesluit niet kan worden ‘gesplitst’ in een terugkeerverplichting voor de derdelander en een terugkeerverplichting voor verweerder. Gelet op het landgebonden beleid dat verweerder voert, geeft de rechtbank verweerder mee om in zijn nieuw te nemen besluit, indien verweerder niet tot inwilliging van de opvolgende asielaanvraag overgaat, uitdrukkelijk te motiveren waarom hij al dan niet een terugkeerbesluit oplegt.

Uitspraak