Waar men zich ook bevindt, er is altijd wel geluid aanwezig. Soms is geluid prettig, zoals bij het luisteren naar het vogelgezang in een rustige omgeving. Soms is geluid ook nuttig, zoals waarnemen van waarschuwingssignalen. Soms moet geluid doelmatig zijn, zoals het goed kunnen verstaan van een spreker in een zaal. Soms is geluid echter ronduit hinderlijk, zoals wanneer de nachtrust wordt verstoord door het lawaai van een passerende goederentrein. Er is dan sprake van geluidshinder.
Voor het voorkomen en verminderen van geluidshinder is onder andere de Wet geluidhinder van toepassing. In de Wet geluidhinder is een stelsel van voorkeurs- en maximaal toelaatbare grenswaarden opgenomen voor de geluidsbelastingen op geluidsgevoelige bestemmingen zoals woningen. Zolang de geluidsbelasting niet hoger is dan de zogenaamde voorkeursgrenswaarde, gelden er geen geluidsbeperkingen voor ontwikkelingen zoals bijvoorbeeld de bouw van een woning. Als de geluidsbelasting hoger is dan de maximaal toelaatbare grenswaarde is de ontwikkeling wettelijk niet mogelijk. Als de geluidsbelasting zich bevindt tussen de voorkeursgrenswaarde en de maximaal toelaatbare grenswaarde, laat de Wet geluidhinder deze ontwikkeling toe wanneer de gemeente een ontheffing verleent [1]. Aan deze ontheffing, ook wel een hogere grenswaarde genoemd, kunnen voorwaarden worden gesteld. Het verlenen van een ontheffing is geen automatisme. De gemeente moet de ontheffing motiveren en aangeven waarom in een voorkomend geval een hogere geluidsbelasting is toegestaan. De geluidsnota bevat het beleid dat voor deze ontheffingen wordt gehanteerd.
[1] Op grond van hoofdstuk VIIIa.
We gebruiken noodzakelijke cookies voor je account en beveiliging. Voor anonieme gebruiksstatistieken (Google Analytics) vragen we je toestemming. Meer over cookies