Conform artikel 9 van deze regeling is de collectieve aanvullende zorgverzekering de voorliggende voorziening (die geacht wordt passend en toereikend te zijn), voor medische kosten. Daaronder vallen ook de tandheelkundige behandelingen. Er wordt daarom in beginsel geen bijzondere bijstand verstrekt voor tandheelkundige behandelingen.
Hiervan kan worden afgeweken indien:
Wanneer er sprake is van een zeer uitzonderlijke situatie (bijzondere omstandigheden), of
Wanneer belanghebbende om medische redenen niet kan overstappen naar de collectieve aanvullende verzekering.
In alle gevallen is er sprake van incidenteel (hoge) tandheelkundige kosten. Heeft een belanghebbende structureel hogere tandheelkundige kosten, dan wordt hij verwezen naar een uitgebreider pakket van de collectieve zorgverzekering.
In bijzondere individuele gevallen kan de collectieve aanvullende zorgverzekering ontoereikend zijn, zoals bedoeld onder a. en b. De vergoeding van de zorgverzekering is dusdanig dat er in die situaties een aanzienlijke eigen bijdrage overblijft. Deze eigen bijdrage kan in voorkomende gevallen in aanmerking komen voor een tegemoetkoming in het kader van de bijzondere bijstand.
Hoogte bijzondere bijstand
Er kan in voorkomende gevallen bijzondere bijstand worden verstrekt, voor de eigen bijdrage in het kader van tandheelkundige behandelingen. In bovengenoemde gevallen gaat de bijzondere bijstand het bedrag van € 300 per kalenderjaar per gezinslid[5] voor de belanghebbende en zijn gezin niet te boven.
Voorwaarden
De gekozen behandeling is de goedkoopste en meest adequate oplossing.
Het gaat om medisch noodzakelijke behandelingen, die acuut zijn en niet uitstelbaar.
Het gaat niet om esthetische behandelingen.
[5] Zelfde als onder voetnoot 4.
Deel II
Artikel 10
Kosten van tandheelkundige behandelingen
Onderdeel van Beleidsregels individuele bijzondere bijstand 2016 Werk en Inkomen Lekstroom