Gebruikelijke hulp is hulp die verwacht wordt van huisgenoten, die “normaal” wordt geacht inde relatie tussen huisgenoten en/of niet structureel meer is dan wanneer de huisgenoot geen
beperking zou hebben. Ondersteuning door partner, ouder, volwassen inwonend kind ofandere volwassen huisgenoot wordt als gebruikelijke hulp beschouwd.
Het is een uitgangspunt op grond waarvan er in eerste instantie wordt bekeken of de(extra) werkzaamheden binnen de leefeenheid zelf zijn te organiseren. Als een van de gezinsleden uitvalt, is het immers heel gewoon dat de andere gezinsleden diens taken overnemen.
In kortdurende situaties (maximaal 3 maanden): als uitzicht op herstel (van de zelfredzaamheid) dusdanig is dat ondersteuning daarna niet meer nodig zal zijn. Een voorbeeld hiervan is de zorg voor een huisgenoot tijdens een kortdurend gezondheidsprobleem als herstel na een operatie, griep, gekneusde ledematen e.d. Deze vorm van zorg is in principe (afhankelijk van de aard, omvang en duur) gebruikelijk.
In langdurige situaties:
het geven van begeleiding op het terrein van de maatschappelijke participatie;
het geven van begeleiding binnen de persoonlijke levenssfeer, zoals familiebezoek, huisarts et cetera;
het bieden van hulp bij/overnemen van taken die bij een gezamenlijk huishouden horen, zoals het doen van de administratie;
het leren omgaan van derden (familie/vrienden) met de cliënt;
het bieden van een beschermende woonomgeving van ouders aan kinderen is tenminste tot een leeftijd van 18 jaar zowel in kortdurende als langdurige situaties gebruikelijk.
Hierbij is aansluiting gezocht bij het protocol van het CIZ Gebruikelijke Zorg.
Hoofdstuk 2 › Paragraaf 2.3
Artikel 2.3.3
Gebruikelijke hulp
Onderdeel van Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning 2017