Gebruikelijke hulp wordt gedefinieerd als onderlinge hulp die naar algemeen aanvaarde opvattingen in redelijkheid mag worden verwacht van gezinsleden en medebewoners
Er is sprake van gebruikelijke hulp:
in kortdurende situaties (max. 3 maanden): als uitzicht op herstel (van de zelfredzaamheid) dusdanig is dat ondersteuning daarna niet meer nodig zal zijn
in langdurige situaties:
bij normaal maatschappelijk verkeer binnen de persoonlijke levenssfeer (bezoek familie/vrienden, bezoek huisarts, brengen en halen van kinderen naar school, sport of verenigingen;
hulp bij overnemen van taken die bij een gezamenlijk huishouden behoren zoals de thuisadministratie;
het leren omgaan van derden (familie/vrienden/leerkracht etc.) met cliënt;
ouderlijk toezicht op kinderen, de aard en mate hiervan is afhankelijk van de leeftijd van het kind.
Wanneer er sprake is van gebruikelijke hulp, wordt geen ondersteuning vanuit de Wmo of verstrekt.
Uit jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep blijkt dat een voorziening algemeen gebruikelijk is wanneer aan meerdere (twee van de drie) onderstaande criteria is voldaan:
de voorziening is niet specifiek bedoeld voor mensen met een beperking;
de voorziening is in de reguliere handel verkrijgbaar;
de voorziening is in prijs vergelijkbaar met soortgelijke producten voor hetzelfde doel.
In individuele gevallen kan een voorziening die voldoet aan de criteria voor algemeen gebruikelijk, vanwege omstandigheden van de belanghebbende, niet algemeen gebruikelijk zijn. Bijvoorbeeld wanneer een plotseling/acuut optredende beperking (bijvoorbeeld een ongeluk) de algemeen gebruikelijke voorziening eerder dan normaal moet worden vervangen. Ook de financiële situatie kan ertoe leiden dat de voorziening voor belanghebbende niet kan worden beschouwd als algemeen gebruikelijk gelet op de kosten van de voorziening in relatie tot het inkomen van belanghebbende.
Hoofdstuk 2.
Artikel 2.4