Naast de wettelijke weigeringsgronden op basis van artikel 1.2 van de wet kunnen jeugdigen of ouders slechts in aanmerking komen voor een individuele voorziening voor zover:
zij binnen hun eigen mogelijkheden, met gebruikelijke zorg of met hulp van andere personen uit het sociale netwerk geen oplossing kunnen vinden voor de hulpvraag;
zij geen oplossing kunnen vinden voor de hulpvraag door gebruik te maken van een algemene voorziening, of;
zij geen oplossing kunnen vinden voor de hulpvraag door gebruik te maken van een andere voorziening.
De gemeente kan de toegang tot specialistische zorg weigeren op basis van de volgende gronden:
a. er valt in redelijkheid aan te nemen dat een hulpvraag met de voorhanden zijnde vormen van jeugdhulp zoals omschreven in artikel 2 van de verordening, niet leidt tot het gewenste resultaat van het verzoek om jeugdhulp zoals in het onderzoek is vastgesteld.
b. bij het toepassen van het woonplaatsbeginsel blijkt dat de gemeente niet verantwoordelijk is voor het bieden van specialistische zorg.
Hoofdstuk 3-
Artikel 9.
Voorwaarden en weigeringsgronden
Onderdeel van Verordening jeugdhulp gemeente Buren 2018