Met name voor de volgende inrichtingen is het onduidelijk wanneer een inrichting als hoogdrempelig of laagdrempelig moet worden aangemerkt: eetgelegenheden, disco’s/dansgelegenheden, cafés met internet- en/of ontspanningsfaciliteiten en hotels.
Eetgelegenheden: een eetgelegenheid is hoogdrempelig, tenzij:
een café een zelfstandige stroom bezoekers anders dan voor cafébezoek (namelijk eters) aantrekt en het geserveerde eten geen “driecomponentenmaaltijd” is. Dat wil zeggen bestaande uit drie warme componenten: vlees/vis/vegetarisch, pasta/aardappelen/rijst en warme groente. Een maaltijd bestaande uit vlees, patat en salade en/of plateservice voldoet hier niet aan;
er sprake is van toonbankverkoop (vitrine in de inrichting en het betalen voor of direct na aflevering), ook al kan de klant van tafels en stoelen gebruik maken;
er uiterlijke kenmerken zijn die van een beoogd restaurant een laagdrempelige inrichting maken: de aankleding is gericht op kortstondig verblijf, gebruik van foto’s van maaltijden aan de gevel, de presentatie is gericht op een “snelle hap”;
het restaurant ook afhaalmogelijkheden heeft (bijvoorbeeld pizzeria waar je ook pizza’s kan ophalen om elders te eten). De afhaalmogelijkheid maakt het restaurant niet laagdrempelig indien er een voldoende afscheiding is (zie ook onder “samengestelde inrichtingen”) en de klant niet gedwongen wordt via het restaurantgedeelte het afhaalgedeelte te bereiken;
het zich op bepaalde tijden richt op een speciaal publiek. Voorbeelden zijn het restaurant dat ook lunches verzorgt, het café dat op zondagmiddag livemuziek heeft (tenzij dit ondersteunend is aan het cafébezoek) enzovoorts;
er een menukaart aanwezig is, waaruit blijkt dat de ondernemer zich (tevens) richt op bijvoorbeeld ontbijt of lunch, en daarmee een zelfstandige stroom bezoekers aantrekt (opsomming van een aantal daarvoor typische producten zoals bijvoorbeeld uitsmijter, belegde broodjes en dergelijke). Een kaart met alleen borrelhappen (bitterballen, kaas, olijven enzovoorts) maakt de zaak niet laagdrempelig.
Disco’s/dansgelegenheden: een disco/dansgelegenheid trekt een bepaald publiek (een zelfstandige stroom van bezoekers) aan die niet primair komen voor eten en/of drinken. Daarmee is een disco in principe een laagdrempelige inrichting en mogen er geen kansspelautomaten worden geplaatst. In geval er sprake is van een gemengd bedrijf, waar naast de gewone caféfaciliteiten ook gelegenheid wordt geboden tot dansen dienen de volgende punten als richtlijn of een dergelijke inrichting een disco is:
het minimaal benodigde geluidniveau in een disco is minimaal 90 d(B)A, met levende versterkte muziek ligt dit nog hoger. Er moet derhalve een geluidinstallatie aanwezig zijn die minimaal 90 dB(A) kan/mag produceren; bij een lager geluidniveau is het minder aantrekkelijk om te dansen;
de inrichting biedt regelmatig gelegenheid tot dansen. Als het café in het weekend tevens dienst doet als discotheek, is dat regelmatig gelegenheid bieden tot dansen (minimaal twee maal per week). Eén keer per maand is niet regelmatig genoeg om als disco te worden aangemerkt;
ook kan een inrichting zich als disco profileren, bijvoorbeeld door het uitdelen van flyers, of advertenties (al dan niet via internet) waarin een overzicht gegeven wordt van allerlei geplande programma’s (bijvoorbeeld livemuziek). Daarnaast kan de “aankleding” een rol spelen: er is sprake van speciale discoverlichting (lampen en/of andere lichteffectvoorzieningen), wat staat er aan de buitenkant (“kom dansen”) en is er binnen fysieke ruimte om te dansen?;
de grootte van de dansvloer. Krachtens de Wet milieubeheer gold vroeger het criterium van tenminste 10 m² voor een vergunningsplichtig bedrijf. Deze vergunningplicht is nu vervallen en aan deze norm kan niet meer worden vastgehouden. Bovendien is het vaak moeilijk te bepalen of een dansvloer 10 m² of meer is. Vaak staan er overdag tafeltjes, ’s avonds zijn deze aan de kant geschoven en is er dansgelegenheid;
verder kunnen leeftijdscontrole, portiers aan de deur en de heffing van entreegeld een aanwijzing zijn dat het om een disco gaat.
Cafés met internet- en/of ontspanningsfaciliteiten (biljart, dart, enzovoorts): op grond van artikel 14, lid 3 sub b van de DHW is het verboden diensten aan te bieden in een horecalokaliteit. Indien het café meer dan drie computers heeft, waarop (tegen betaling) van het internet gebruik kan worden gemaakt, is dit het bedrijfsmatig aanbieden van diensten. Daarmee is het internetcafé (met meer dan drie aansluitingen) een laagdrempelige inrichting. Een café met maximaal drie internetaansluitingen kan wel hoogdrempelig zijn als het aan de overige vereisten voor hoogdrempelige inrichtingen voldoet. De grens van drie internetaansluitingen is analoog gekozen aan het aantal pool- en/of biljarttafels in een café (artikel 2 van het Speelautomatenbesluit): met meer dan drie pooltafels is het café laagdrempelig, omdat het een zelfstandige stroom bezoekers aantrekt. Hetzelfde geldt voor cafés waar meer dan drie dartborden hangen, enzovoorts. Voor de beoordeling van het café wordt het aantal dartborden, pooltafels, voetbaltafels en dergelijke bij elkaar opgeteld als deze aanwezig zijn. Bijvoorbeeld twee pooltafels en één dartbord is dus hoogdrempelig (als het aan de overige criteria voldoet), twee pooltafels en twee dartborden maakt het café laagdrempelig.
Hotels: de bar of het restaurant in het hotel is hoogdrempelig als het een afzonderlijke horecalokaliteit als bedoeld in artikel 1 lid 1 van de DHW betreft en er is voldaan aan de voorwaarden in artikel 30, sub d van de WodK. Daarnaast moeten de overige ruimten die laagdrempelig zijn (immers het hoofddoel is logiesverstrekking) van het hotel uitsluitend door het publiek te bereiken zijn zonder eerst de bar of het restaurant te betreden (artikel 30c lid 4 onder d WodK). Dus als de hotelreceptie niet voldoende is afgescheiden van de rest van de inrichting (waar zich bijvoorbeeld een bar en restaurant bevinden) of de overige ruimten van het hotel niet bereikbaar zijn zonder eerst de bar of het restaurant binnen te gaan, worden alle ruimten van de inrichting als laagdrempelig aangemerkt. Dat hotelbezoekers tevens gebruik kunnen maken van een afzonderlijke ingang tot het hotel is niet relevant. Als er in het hotel congresruimten zijn in welke lokalen tevens drank wordt verstrekt (en die dus ook op de vergunning staan) dan mogen deze ruimten ook niet via de (hoogdrempelige) bar te bereiken zijn.
Hoofdstuk 2
Artikel 2
Hoogdrempelige en laagdrempelige inrichtingen
Onderdeel van Beleidsregel speelautomaten Bladel 2018