Vooropgesteld, wij hebben in principe een verplichting om tegen alle overtredingen van wet- en regelgeving waarvoor wij bevoegd gezag zijn op te treden. Als we naar aanleiding van een verzoek overgaan tot handhaving betekent dat niet per definitie dat de verzoeker volledig tevreden is. Die kans op ontevredenheid is zeker aanwezig als het handhavingsverzoek voortkomt uit een burengeschil, waarbij bovendien de kans bestaat en de ervaring helaas leert dat de wederpartij weer een handhavingsverzoek tegen de eerste verzoeker indient.
Verder kan het zijn dat de verzoeker iets anders van ons verwachtte. Zo kan het zijn dat wij bij een klacht over geluidhinder handhaven op een concrete geluidsnorm terwijl de verzoeker verwacht dat wij de handelingen die het geluid produceren gaan verbieden. Een juridische oplossing waarin een handhavingsprocedure en –besluit in voorzien is dus niet altijd de gewenste oplossing. Bovendien zijn er, zoals bij elke juridische procedure, winnaars en verliezers.
Uit ervaring blijkt dat mensen er vaak voor kiezen om de gemeente bij hun conflict te betrekken. Dit kan aantrekkelijk lijken: wellicht kan de gemeente wel een oplossing bieden? Soms lijkt het ook handiger of veiliger om de pijlen te richten op deze derde dan op degene met wie je daadwerkelijk een meningsverschil hebt. Als gemeente kun je heel vaak geen oplossing bieden die voor alle betrokkenen acceptabel is. Sterker nog: vaak gaat de situatie er juist op achteruit, omdat een formele juridische procedure de tegenstellingen tussen partijen onnodig vergroot. Dit heeft negatieve gevolgen voor de manier waarop onze inwoners met elkaar samenleven. Zeker als partijen ervoor kiezen hun handhavingsverzoeken tegen elkaar in te zetten.
Naast het feit dat het betrekken van de gemeente de situatie vaak niet verbetert, past deze rol van de gemeente als beslisser ook niet bij onze kernwaarden als Peel en Maas. Bij duurzaam goed met elkaar samenleven, hoort dat je verantwoordelijkheid moet nemen voor je eigen woon- en werksituatie. En daar hoort ook het zelf in gesprek gaan met je buren bij.
Wij willen bovendien waar mogelijk procedures waar dus eigenlijk niemand iets mee opschiet voorkomen. Immers niemand, ook de gemeente niet (gelet op het beslag op de toezichts- en handhavingscapaciteit), is gebaat bij juridische procedures die ten koste gaan van publieke middelen.
Als wij een kans zien voor een oplossing buiten een procedure om zullen wij daarom een voorstel doen om via buurtbemiddeling of mediation een oplossing te zoeken. Als de gemeente ook betrokken is in het conflict, is inzet van een mediator van de Regionale Mediatorpool Noord-Limburg mogelijk. In die pool werkt de mediator van de gemeente Peel en Maas samen met mediators werkzaam bij buurgemeenten. Het is dus altijd mogelijk om een onafhankelijke mediator in te schakelen. Ook als er geen sprake is van een overtreding.
Als dit niet leidt tot een oplossing, zullen wij alsnog een besluit nemen op het verzoek om handhaving. Het eventuele onderliggende conflict is daarmee echter niet weggenomen.
Hoofdstuk › Hoofdstuk 3:
Artikel 3.1
In gesprek met elkaar
Onderdeel van Beleidsregel handhaven op verzoek Peel en Maas