De voorziening of dienst moet langdurig noodzakelijk zijn voor ondersteuning van de inwoner. Er moet worden vastgesteld dat er sprake is van beperkingen, waardoor de inwoner niet kan deelnemen aan het leven van alle dag. Waar precies de grens ligt tussen kortdurend en langdurig zal per situatie verschillen. Als de verwachting is dat de inwoner na enige tijd zonder de zorg zal kunnen functioneren, dan mag van kortdurende (medische) noodzaak worden uitgegaan. Bij een wisselend ziektebeeld, waarbij verbetering in de toestand opgevolgd wordt door periodes van terugval, kan uitgegaan worden van een langdurige (medische) noodzaak. Een uitzondering op langdurig noodzakelijk is wanneer een mantelzorger overbelast blijkt te zijn door de zorg. Van de inwoner en de mantelzorger wordt verwacht dat zij (eventueel met individuele mantelzorgondersteuning of andere klantondersteuner) onderzoeken wat de mogelijkheden zijn om de overbelasting te verminderen, zodat ze zelf de zorg weer kunnen dragen.
Hoofdstuk 3.
Artikel 3.2.