Op twee wijzen kunnen afwijkingen voorkomen. Enerzijds kunnen er te weinig parkeerplaatsen in een ontwikkeling meegenomen zijn. Anderzijds kunnen er te veel parkeerplaatsen gecreëerd worden.
Indien in een ontwikkeling te veel parkeerplaatsen opgenomen zijn, moet hier een toets op plaatsvinden in hoeverre dit overschot gewenst is. Hierbij moet bekeken worden of het een mogelijk parkeerprobleem in de omgeving oplost, of het de ruimtelijke kwaliteit van het plan of de omgeving aantast en dit niet een te grote toename van het verkeer met zich meebrengt. Onder bepaalde voorwaarden is het dus mogelijk, bij een ontwikkeling meer parkeerplaatsen toe te staan dan de norm voorschrijft.
Als er onvoldoende parkeerplaatsen in het plan zijn opgenomen, dient te worden bekeken of in het plan realisatie van meer parkeerplaatsen mogelijk is. Als dit niet mogelijk is moet bekeken worden of het bouwvolume naar beneden bijgesteld moet worden, dan wel de haalbaarheid van het plan bepalen. Wanneer niet alle parkeerplaatsen op eigen terrein kunnen worden gerealiseerd, maar wanneer de initiatiefnemer wel over de benodigde parkeercapaciteit op acceptabele afstand beschikt, kan het College besluiten het aantal beschikbare parkeerplaatsen op acceptabele afstand (200 meter) in mindering te brengen op het aantal op eigen terrein te realiseren parkeerplaatsen. Onder parkeerplaatsen op acceptabele afstand wordt verstaan:
Parkeerplaatsen die de initiatiefnemer zelf in de nabijheid (200 meter) heeft.
Indien die niet aanwezig zijn,
Parkeerplaatsen die behoren tot het openbaar aanbod, waarbij via een parkeerdrukmeting aangetoond dient te worden of er binnen een straal van 200 meter voldoende parkeerplaatsen beschikbaar zijn (de parkeerdruk mag inclusief het tekort van de initiatiefnemer niet boven de 85% bezettingsgraad komen).
Indien na bovenstaande nog steeds een tekort aan parkeerplaatsen in het plan opgenomen is, kan de omgevingsvergunning niet verleend worden. De beslisbevoegde instantie kan overwegen om gemotiveerd een ontheffing te verlenen van de vastgestelde norm. Het evenwicht in het algemene belang is daarbij uitgangspunt.
Hoofdstuk 1.
Artikel 1.5.