De ontwikkelingen binnen het sociaal domein hebben er toe geleid dat we niet meer op dezelfde manier naar de ondersteuning van burgers kijken. Werkwijzen zijn er steeds meer op gericht om de inwoner zoveel mogelijk de regie over het eigen leven te geven.
Mogelijk maken wat nodig is, dat is de opdracht in onze tijd voor de gemeente. Dat is iets anders dan protocollen volgen en beslissingen nemen conform de verordening. Het afvinken van een lijstje leidt niet zonder meer naar de juiste interventie. Bij het zoeken naar een oplossing staat niet de letter van de wet maar het doel van de wet centraal. Er wordt gekeken naar dat wat gemeente en inwoner willen bereiken en of dit past binnen de doelstelling van de wet.
In de aanpak van handhaving betekent dit het vinden van de balans tussen rechtmatigheid, doelmatigheid en maatwerk. Is het doel uitstroom naar werk of beheersing van schulden, dan wordt in de afwegingen bij het opleggen van een sanctie hier rekening mee gehouden.
Onwetendheid wordt in deze context anders behandeld dan onwil. Het misbruik en het oneigenlijk gebruik van voorzieningen en het niet nakomen van verplichtingen mag niet lonen. Een goed evenwicht tussen preventie (goede voorlichting op maat van de inwoner) en repressie (controle en sanctioneren op maat) is daarom belangrijk.
Hoofdstuk 3.
Artikel 3.4