Voor het armoedebeleid van de gemeente Maasgouw sluiten we onder andere aan bij het uitgangspunt van het SCP waarbij beschikbare middelen als maatstaf worden genomen. Er wordt in dat geval gesproken over armoede wanneer iemand onvoldoende inkomen heeft voor voeding of een goede woning. Daarbij wordt niet gekeken of hij deze goederen en voorzieningen ook werkelijk bezit. Oftewel: ‘Als een persoon wel de middelen heeft, maar ervoor kiest het geld aan andere zaken te besteden, is er geen sprake van armoede.’ (SCP, 2018)
Een andere definiëring waar we bij aansluiten is die van het CBS. Dit spreekt van huishoudens met een laag inkomen en risico op armoede bij een lage inkomensgrens van € 1.040 per maand voor alleenstaanden en € 1.960 voor een gezin met twee kinderen. Of er daadwerkelijk sprake is van armoede hangt volgens het CBS af van persoonlijke omstandigheden, zoals woonlasten, zorgkosten, belastingvoordelen. (CBS, 2019) Een belangrijke notie komt hierbij van Stimulansz. Zij stelt op haar website dat armoede in brede zin ook over sociale uitsluiting gaat. (Stimulansz, 2019) Voor Maasgouw gaat het nog een slag verder, namelijk over de mogelijkheden van onze inwoners om hun gehele positieve gezondheid te ontwikkelen en te behouden.
Dit alles in ogenschouw nemend benoemen we voor Maasgouw als doelgroep van ons armoedebeleid huishoudens met een inkomen tot 120% van het minimuminkomen die door hun financiële omstandigheden belemmerd worden om zich te ontwikkelen op de verschillende pijlers van positieve gezondheid: lichamelijk functioneren, mentaal welbevinden, zingeving, kwaliteit van leven, meedoen en dagelijks functioneren. Hiermee gaat het armoedebeleid ook over het voorkomen en bestrijden van schulden.
Van de website www.iph.nl
Hoofdstuk 6.
Artikel 6.2.