De meeste inburgeraars zijn intrinsiek gemotiveerd om de taal te leren en te slagen voor het inburgeringsexamen. Toch valt niet uit te sluiten dat er ook inburgeraars zullen zijn voor wie inburgering niet vanzelfsprekend is en die verzuimen hierin hun eigen verantwoordelijkheid te nemen. Daarom kunnen we als gemeente sancties (een bestuurlijke boete of een maatregel) opleggen in situaties waarin de inburgeraar tijdens het inburgeringstraject te weinig of geen inzet toont. Ook dit moet inburgeraars motiveren om zo snel mogelijk in te burgeren op het voor hen hoogst haalbare niveau. Maar handhaving omvat binnen het nieuwe inburgeringsstelsel veel meer dan uitsluitend het opleggen van een boete of maatregel aan inburgeraars. De wetgever ziet sanctionering als het sluitstuk van handhaven van de verplichtingen op grond van de wet. Het is een allerlaatste redmiddel om onwillige inburgeraars te stimuleren alsnog hun verplichtingen na te komen. Handhaving beoogt daarom ook en vooral het stimuleren van de spontane naleving van de wet- en regelgeving. Voorkomen is tenslotte beter dan genezen.
De ‘spontane’ naleving van regels en afspraken is vooral gebaat bij preventie. Goede communicatie en passende dienstverlening zijn een voorwaarde voor effectieve preventie. Inburgeraars moeten de regels en verplichtingen goed uitgelegd krijgen. Dat gebeurt binnen de nieuwe Wet Inburgering al vanaf de start. Als de inburgeraar goed begrijpt wat er verwacht wordt en ook in staat is om dit te begrijpen, dan pas kun je zeker weten of iemand bewust of onbewust verzuimt. Er zijn bijvoorbeeld situaties dat we te maken hebben met iemand met een (verstandelijke) beperking. In veel gevallen komen we daar pas later achter. Sanctioneren gebeurt dus pas als we zeker weten dat men goed is ingelicht en alsnog verzuimt om eigen verantwoordelijkheid te nemen.
Hoofdstuk 5.
Artikel 5.9
Naleving en handhaving
Onderdeel van Beleidsplan Integratie & inburgering in Purmerend