Door de wettelijke verplichting om een sluitende meerjarenbegroting te hebben kunnen de inzet van de onbenutte belastingcapaciteit als de mogelijkheden van de structurele weerstandscapaciteit worden gezien.
De onbenutte belastingcapaciteit kan worden gedefinieerd als het bedrag dat nog aan extra inkomsten kan worden gegenereerd voor het geval zich tegenvallers voordoen.
Het rijksbeleid voor leges is dat de tarieven niet meer mogen bedragen dan maximaal 100% van de kosten per titel. De legesverordening is opgebouwd uit meerdere titels.
Het gemeentelijk beleid voor leges is dat, gelijk aan het rijksbeleid, deze 100% kostendekkend dient te zijn. De leges leveren dus geen (structurele) weerstandscapaciteit op.
Aan andere belastingen zijn in principe geen maxima gesteld. Voor de WOZ wordt wel getoetst aan de 120% norm zoals telt indien een gemeente in aanmerking wil komen voor artikel 12 FvW. Dit betekent niet dat deze onbeperkt verhoogd kunnen worden. De structurele weerstandscapaciteit zal niet substantieel toenemen als er nieuwe belastingen worden ingevoerd. Voor de vaststelling van de weerstandscapaciteit wordt geen rekening gehouden met nieuwe belastingen. In de paragraaf lokale heffingen, van begroting en jaarrekening, wordt het beleid over de tarieven onderbouwd.
Hoofdstuk 6. › Paragraaf 6.3
Artikel 6.3.2
Structurele weerstandscapaciteit
Onderdeel van Nota reserves, voorzieningen en risicobeleid