Reiskosten in verband met re-integratie worden in de meeste gevallen vanuit het participatiebudget vergoed. In dat geval is er geen vergoeding vanuit de bijzondere bijstand mogelijk. De gemeente draagt namelijk een algemene zorg voor de reïntegratie van bijstandgerechtigden, niet- uitkeringsgerechtigden en personen met een ANW-uitkering. Het is aan de gemeente om te beoorde- len, mede met behulp van het advies van het UWV, of betrokkene op eigen kracht in staat is algemeen geaccepteerde arbeid te aanvaarden of dat de betrokkene ondersteuning nodig heeft richting arbeids- inschakeling. In dat laatste geval is de gemeente vervolgens verantwoordelijk voor het leveren van deze ondersteuning in de vorm van voorzieningen. Deze kan bestaan uit onder meer scholing.
Het is de bedoeling dat de gemeente daarbij zoveel mogelijk gebruik probeert te maken van voorliggende voorzieningen, in dit geval de Wtos en WSF 2000. Mochten deze voorliggende voorziening niet of niet in voldoende mate kunnen bijdragen aan de reïntegratie van betrokkene dan kan de gemeente besluiten middelen uit het reïntegratiebudget in te zetten, voor zover zij daarbij blijft binnen het wette- lijke kader van de WWB.
Hoogte bijzondere bijstand
Wanneer toch een vergoeding vanuit de bijzondere bijstand noodzakelijk is, wordt de hoogte van de bijzondere bijstand afgestemd op de kosten van openbaar vervoer (conform www.ov9292.nl) of, indien het gebruik van de auto goedkoper is dan wel het openbaar vervoer geen reëel alternatief is vanwege de reistijd of de werktijden, een kilometervergoeding. De kilometervergoeding bedraagt € 0,19. In deze vergoeding zit naast een bedrag voor brandstof ook een bedrag voor de vergoeding van vaste lasten.
Vorm van de bijzondere bijstand
De bijstand wordt verleend in de vorm van bijstand ‘om niet’.
Hoofdstuk 5. › Paragraaf 7.3
Artikel 7.3.5.
Reiskosten re-integatie
Onderdeel van Beleidsregels bijzondere bijstand 2012