De Wet geluidhinder in haar huidige vorm kent een stelsel van normen ter voorkoming van hinder. Ter bescherming van woningen en andere geluidsgevoelige bestemmingen is voor de verschillende geluidsbronnen (wegverkeer, railverkeer en industrie) een voorkeursgrenswaarde opgenomen en een maximaal toelaatbare geluidsbelasting als bovengrens. In het gebied tussen de voorkeursgrenswaarde en de bovengrens kan voor woningen (en andere geluidsgevoelige bestemmingen) een zogenaamde hogere waarde worden vastgesteld. Door de wijziging van de Wet geluidhinder (opgenomen in Staatsblad 350, 2006) is het vaststellen van hogere grenswaarden (op enkele uitzonderingen na) gedecentraliseerd. De gemeente krijgt ten aanzien van het vaststellen van een hogere waarde veel meer beleidsvrijheid. Ook vervalt het merendeel van de ontheffingscriteria en randvoorwaarden: De gemeente zal het vaststellen van hogere grenswaarden zelf moeten motiveren.
Met de voorliggende nota en de daaraan verbonden bijlagen, is de uitwerking gemaakt van het gemeentebrede, gebiedsgerichte beleid voor het vaststellen van hogere grenswaarden. Per gebied wordt beschreven welke ambitie de gemeente Duiven heeft voor geluid en onder welke voorwaarden hiervan mag worden afgeweken (ontheffingscriteria).
Hoofdstuk › Paragraaf 1.
Artikel 1.2
Waarom een hogere grenswaardenbeleid?
Onderdeel van Gemeentelijk geluidbeleid Duiven