3.2.1 Zorgplicht
In de artikelen 16 e.v. van de Wegenwet is uitdrukkelijk geregeld, dat bij de wegbeheerder de zorg rust voor het in goede en veilige staat verkeren van wegen, voor zover deze zorg niet aan een ander overheidsorgaan is opgedragen.
Hiertoe behoort ook het bestrijden van gladheid op wegen. Van belang is dat het hierbij gaat om een inspanningsverplichting van de wegbeheerder en niet om een resultaatsverplichting.
3.2.2 Aansprakelijkheid
Op grond van artikel 6:174 van het BW bestaat er een risicoaansprakelijkheid voor de wegbeheerder ten aanzien van wegen die niet voldoen aan de eisen die men mag stellen en die daardoor gevaar opleveren voor personen en / of zaken.
Deze risicoaansprakelijkheid betekent dat de rechter een wegbeheerder doorgaans aansprakelijk zal achten, ongeacht of de schade toebrengende gebeurtenis de schuld van de wegbeheerder is.
In eerste instantie legt dit artikel dus een zware verantwoordelijkheid bij de wegbeheerder.
Toch bestaan er mogelijkheden om zich, in geval van schade ten gevolge van wintergladheid
van wegen, tegen aansprakelijkstellingen volgens art. 6:174 van het BW te weren.
Gesteld kan worden dat ijsafzetting of bevriezing niet de (blijvende) structuur van het wegdek
zelf betreft en dus niet kan leiden tot gebrekkigheid van de weg / het wegdek zelf. In de eerste jurisprudentie over dit onderwerp wordt deze stelling bevestigd.
Aan een weg die ten gevolge van nachtvorst, ijzel e.d. glad is geworden, kunnen niet dezelfde eisen worden gesteld als aan zo’n weg gedurende de zomer. Van de weggebruiker mag worden verwacht dat hij bij winterse omstandigheden met een grote mate van oplettendheid en voorzichtigheid aan het wegverkeer deelneemt dan wel dat hij zich bij extreme omstandigheden (zware ijzel) niet op de weg begeeft. In dit soort omstandigheden kan een wegbeheerder dan ook niet zonder meer aansprakelijk worden geacht voor schade.
Concluderend kan worden gesteld dat de wegbeheerder als gevolg van artikel 6:174 BW niet
aansprakelijk is voor gladheidschade indien hij kan aantonen:
Dat de gladheid niet mede het gevolg is van minder goede eigenschappen van het
wegdek zelf.
Dat de gladheid zo plotseling is opgetreden dat hij in redelijkheid niet meer tot
strooimaatregelen in staat is geweest.
Dat er in de media naar behoren voor de mogelijk optredende gladheid is gewaarschuwd.
In artikel 6:172 BW wordt gesproken over het plegen van onderhoud aan de wegen. Op basis hiervan kan de gemeente aansprakelijk gesteld worden voor schending van de zorgplicht.
Wil men een claim als gevolg van artikel 6:172 BW weerleggen, dan moet worden aangetoond:
Dat er tijdig en naar vermogen gestrooid is.
Dat er, gezien de omstandigheden, op tijd en adequaat gewaarschuwd is.
Naar de mening van de verzekeraars zijn wegbeheerders niet aansprakelijk voor schade ten gevolge van gladheid wanneer zij kunnen aantonen dat zij aan hun zorgplicht hebben voldaan. Die zorgplicht gaat niet zover, dat de veiligheid van de weg te allen tijde gegarandeerd moet zijn.
Om aan de gemeentelijke zorgplicht/inspanningsverplichting op structurele wijze te voldoen, is het zaak dat de gemeente:
Inwoners jaarlijks informeert over het gemeentelijke gladheidbestrijdingsbeleid vóór de mogelijke sneeuw- en vorstperiode.
Snel en doeltreffend handelt zodra bepaalde gevaarlijke situaties bij de gemeente bekend zijn.
Goed en voldoende materieel voorhanden heeft én een gladheidmeldsysteem heeft.
Jaarlijks een uitvoeringsplan vaststelt waarin inzichtelijk wordt gemaakt welke strooiroutes er worden gereden en wie op welk moment met de uitvoering is belast.
We gebruiken noodzakelijke cookies voor je account en beveiliging. Voor anonieme gebruiksstatistieken (Google Analytics) vragen we je toestemming. Meer over cookies