1. 1. Een bezitter is te goeder trouw, wanneer hij zich als rechthebbende beschouwt en zich ook redelijkerwijze als zodanig mocht beschouwen.
  2. 2. Is een bezitter eenmaal te goeder trouw, dan wordt hij geacht dit te blijven.
  3. 3. Goede trouw wordt vermoed aanwezig te zijn; het ontbreken van goede trouw moet worden bewezen.