Art. 10 Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en Australië inzake wederzijdse rechtshulp in strafzaken — Afleggen van getuigenverklaringen

1. Wanneer een verzoek wordt gedaan ten behoeve van een vervolging in een strafzaak in de verzoekende Staat, laat de aangezochte Staat op verzoek, ter toezending aan de verzoekende Staat, getuigen onder ede of belofte verklaringen afleggen. 2. Voor de toepassing van dit artikel kan onder het doen afleggen van getuigenverklaringen de last tot uitlevering van stukken, dossiers of ander materiaal geacht te zijn begrepen. 3. In verzoeken uit hoofde van dit artikel geeft de verzoekende Staat aan welke vragen moeten worden gesteld aan de getuigen of over welke onderwerpen zij moeten worden gehoord. 4. Wanneer iemand naar aanleiding van een verzoek om rechtshulp een getuigenverklaring moet afleggen ten behoeve van een vervolging in de verzoekende Staat, kunnen de partijen bij de desbetreffende zaak in de verzoekende Staat, hun wettelijke vertegenwoordigers of de vertegenwoordigers van de verzoekende Staat, aanwezig zijn en degene die de getuigenverklaring aflegt, ondervragen, zulks met inachtneming van het recht van de aangezochte Staat. 5. Degene die naar aanleiding van een verzoek om rechtshulp wordt verzocht te getuigen in de aangezochte Staat kan weigeren een verklaring af te leggen wanneer: het recht van de aangezochte Staat voor hem of haar onder vergelijkbare omstandigheden in procedures die zijn ingesteld in de aangezochte Staat een verschoningsrecht of -plicht kent; of het recht van de verzoekende Staat voor hem of haar in dergelijke procedures in de verzoekende Staat een verschoningsrecht of -plicht kent. 6. Indien iemand zich erop beroept dat er ingevolge het recht van de verzoekende Staat een verschoningsrecht of -plicht bestaat om te weigeren te getuigen, neemt de aangezochte Staat wat dit aangaat genoegen met een schriftelijke verklaring van de Centrale Autoriteit van de verzoekende Staat.

Rechtspraak bij dit artikel