Dit artikel bevat de mogelijkheid voor burgemeester en wethouders om af te wijken van het algemene uitgangspunt dat een belanghebbende door middel van een vervoersvoorziening, zoals die zijn omschreven in artikel 26, moet kunnen voorzien in zijn of haar vervoersbehoefte.
Als bijzondere, in de persoon gelegen beperkingen gebruik van deze vervoermiddelen uitslui-ten, dan zal een op de omstandigheden aansluitende oplossingen gevonden moeten worden. Dat gebeurt zo veel mogelijk in samenspraak met de betrokken persoon. Dat zou bijvoorbeeld een aangepaste auto kunnen zijn.
Het tweede lid geeft dan aan dat er een inkomenstoets plaatsvindt. Als het inkomen van de belanghebbende, na aftrek van specifieke bijzondere uitgaven, hoger is dan 1,5 maal het norminkomen dan wordt een auto als algemeen gebruikelijk gezien. Daarvan is sprake als:
de zaak niet uitsluitend bedoeld is voor mensen met een handicap;
ook niet gehandicapten dergelijke zaken voor eigen gebruik moeten aanschaffen;
deze zaken ook normaal in de winkel verkrijgbaar zijn;
de kostprijs hooguit enigszins hoger is dan die van vergelijkbare andere producten, doch niet beduidend hoger.
Een uitzondering op deze regel wordt gemaakt als:
het gaat om een voorziening die bedoeld is voor een gehandicapte met een minimuminkomen, waarbij door direct met de handicap samenhangende kosten die niet (gedeeltelijk) elders gedekt worden een inkomen overblijft dat onder het minimuminkomen ligt;
er sprake is van klaarblijkelijke hardheid (bijvoorbeeld ingeval van een acuut noodzakelijke vervanging van op zich nog niet afgeschreven zaken).
Vanuit de Wmo kunnen alleen de noodzakelijke aanpassingen worden gedaan. Dat geeft het derde lid aan. Een beperking op dat uitgangspunt wordt in het vierde aangegeven. Van de belanghebbende wordt verwacht dat hij een auto aanschaft die zoveel mogelijk al tegemoet komt aan de eigen belemmeringen. Beschikt hij over weinig spierkracht dan moet de aan te schaffen auto al voorzien zijn van stuurbekrachtiging en elektrische ramen. Die zijn overigens in de meeste thans verkrijgbare autotypen al standaard aanwezig. Hetzelfde geldt voor een automatische versnellingsbak als iemand niet kan schakelen. Of een automatische airco (climate control) voor mensen die noodzakelijkerwijs in een koel klimaat moeten verblijven. Ook hierbij is het uitgangspunt dat het aanbod in de huidige automarkt dusdanig is dat deze voorzieningen zonder noemenswaardige extra kosten aan te schaffen zijn.
Hoofdstuk 5.
Artikel 30.
Een andere noodzakelijke vervoersvoorziening
Onderdeel van Verordening voorzieningen maatschappelijke ondersteuning 2012