Art. 4 Verordening Brandweerrechten 2009 — Maatstaf van heffing en tarief

Tariefstelling en kostendekkendheid Op 1 januari 1990 is in werking getreden de Wet van 3 juli 1989 (Stb. 1989, 302), tot wijziging van de gemeentewet op het stuk der belastingen (limitering onroerendezaakbelastingen, leges en rechten). Deze wet heeft tot gevolg dat vanaf 1 januari 1990 een rechtenverordening niet wordt goedgekeurd indien de geraamde baten van de rechten uitgaan boven de geraamde gemeentelijke lasten ter zake. Tot 1 januari 1994 gold een overgangsregeling. Vanaf die datum mag de rechtenverordening maximaal kostendekkend zijn. Dit is thans geregeld in artikel 229b van de Gemeentewet. Niet elke post zal dus afzonderlijk op zijn kostendekkendheid worden beoordeeld. Dit laatste zou ook moeilijk realiseerbaar zijn, gezien het feit dat de kosten voor de individuele diensten moeilijk zijn te bepalen. Blijkens constante jurisprudentie staat de hoogte van de tarieven niet ter beoordeling van de belastingrechter, tenzij de verordening zou leiden tot een willekeurige en onredelijke belastingheffing, waarop de wetgever met het toekennen van de heffingsbevoegdheid niet het oog kan hebben gehad. Zowel directe als indirecte kosten kunnen worden doorberekend. Directe kosten zijn kosten die rechtstreeks samenhangen met de door de gemeente verrichte dienstverlening. Daarbij valt te denken aan directe loonkosten, directe kapitaallasten en directe materiële kosten. Indirecte kosten zijn kosten die niet rechtstreeks met de door de gemeente verleende diensten samenhangen. Voor zover deze in enig verband staan met de specifieke dienstverlening kunnen ook deze kosten worden doorberekend. Het gaat hier om zogenaamde 'overheadkosten' zoals kosten van restauratieve voorzieningen, reis- en verblijfkosten, telefoonkosten, portokosten, kosten van abonnementen op vakbladen, kosten van schrijf- en bureaubehoeften, huisvestingskosten, kosten van vorming en opleiding, reproduktiekosten, personele kosten etc. Ook als lasten zijn aan te merken bijdragen aan bestemmingsreserves en voorzieningen voor noodzakelijke vervanging van de betrokken activa (artikel 229b, tweede lid, van de Gemeentewet). Eerste lid Voor de maatstaf van heffing en de belastingtarieven is verwezen naar de tarieventabel. De reden waarom voor een tarieventabel is gekozen, is gelegen in het feit dat door middel van een tarieventabel het eenvoudiger is om de verordening aan te passen aan de plaatselijke (gewijzigde) omstandigheden. Tweede lid De heffingsmaatstaven zijn veelal gekoppeld aan eenheden. Dit artikellid dient ertoe om gedeelten van een eenheid voor de toepassing van de verordening aan te merken als een volle eenheid.

Maatstaf van heffing en tarief

Verwijzingen

Rechtspraak bij dit artikel