Armoede is heel complex en is niet in één begrip te vatten. Er bestaat sociale en financiële armoede. Er zijn verschillende oorzaken, omstandigheden en factoren. Armoede wordt daarom meestal beperkt tot financiële armoede en gedefinieerd als het over onvoldoende inkomen beschikken voor een bepaald minimaal consumptieniveau. Door vast te stellen of het inkomen onder een gegeven grens ligt, wordt echter voornamelijk bepaald of het huishouden een zeker risico op armoede loopt. Er kan immers nog spaargeld zijn. Daarnaast is de duur een belangrijke indicator van armoede. Het maakt nogal uit of er slechts tijdelijk sprake is van een gering inkomen, of dat deze situatie lange tijd achtereen bestaat.
In onderzoeken en publicaties worden verschillende begripsomschrijvingen gehanteerd om armoede te omschrijven. Ook zijn er verschillende manieren waarop wordt bepaald of huishoudens over een laag inkomen beschikken.
Om armoede af te bakenen wordt de inkomensgrens op het sociaal minimum gesteld. Het sociaal minimum is het wettelijk bestaansminimum zoals dat in de politieke besluitvorming is vastgesteld. Het sociaal minimum betreft normbedragen die verschillen per huishoudentype die jaarlijks worden aangepast. Dit betekent dat alle huishoudens die zijn aangewezen op uitsluitend bijstand of AOW volgens deze grens automatisch tot de groep met risico op armoede worden gerekend.
We gebruiken noodzakelijke cookies voor je account en beveiliging. Voor anonieme gebruiksstatistieken (Google Analytics) vragen we je toestemming. Meer over cookies