De tegenprestatie is een maatschappelijke activiteit die bij wijze van wederkerigheid – ‘voor wat hoort wat’ – uitgevoerd wordt door een werkzoekende.
De maatschappelijke activiteit moet bestaan uit werk waarvoor niet betaald wordt en dat niet leidt tot verdringing op de arbeidsmarkt.
De duur en omvang van de activiteit moet gering zijn vanwege het risico van dwangarbeid.
De werkzoekende moet in staat zijn om de activiteit uit te voeren en het mag de re-integratie niet in de weg staan. De staatssecretaris is van mening dat de tegenprestatie het meest gewenste effect heeft als er aangesloten wordt bij de wensen van de werkzoekende.
In de beschikking waarmee de tegenprestatie wordt opgelegd moet gemotiveerd worden waarom er voor deze tegenprestatie is gekozen en hoe het aansluit bij de mogelijkheden van de werkzoekende.
De gemeente is verplicht om op de tegenprestatie te handhaven. Wordt de tegenprestatie niet of niet naar behoren uitgevoerd, dan moet de uitkering worden verlaagd.
In bovenstaande opsomming staan de elementen waarmee rekening gehouden moet worden bij het vormgeven van de tegenprestatie. In de verordening is er voor gekozen om de positieve elementen van de tegenprestatie zo veel mogelijk tot zijn recht te laten komen. Dit beleidsplan sluit daar vanzelfsprekend op aan. Het belangrijkste nevendoel van de tegenprestatie is de activering van de werkzoekende en sluit daardoor ook nauw aan op sociale activering en het uitvoeren van vrijwilligerswerk tijdens de uitkering.
Artikel 1.2
Kenmerken van de tegenprestatie
Onderdeel van Beleidsplan uitvoering verordening tegenprestatie Hollands Kroon 2015