Bouwbesluit 2012
Het Bouwbesluit 2012 (artikel 1.26) bevat voorschriften over het bouwen, gebruiken en slopen van
bouwwerken. De hoofdregel is dat de –gebouweigenaar of de door hem gemachtigde sloper/ saneerder tenminste vier weken voor de aanvang van de werkzaamheden de sloopmelding bij het bevoegd gezag doet (artikel 1.26). In een beperkt aantal gevallen, bijvoorbeeld reparatieonderhoud, kan deze termijn verkort worden tot vijf werkdagen. De termijn van 5 werkbare dagen is alleen van toepassing op het verwijderen van asbesthoudende materialen. Soms is er geen sloopmelding nodig.
Asbestverwijdering besluit 2005
Het Asbestverwijderingsbesluit heeft als doel de emissie van asbestvezels te beperken bij:
het afbreken van gebouwen of objecten of,
het verwijderen van asbesthoudende materialen of het uit elkaar nemen van asbesthoudende materialen uit gebouwen of objecten.
NB Objecten zelf vallen niet onder deze werkingssfeer. Hiervoor is de Inspectie Leefomgeving en Transport het bevoegd gezag.
Ook het opruimen van asbesthoudende materialen na incidenten valt onder het besluit. Als een eigenaar van een gebouw van plan is asbest uit een bouwwerk te (laten) verwijderen, moet hij daar melding van doen bij de gemeente. Daarbij maakt het niet uit hoeveel asbest hij wil verwijderen. In het Bouwbesluit 2012 staat aangegeven wanneer en onder welke voorwaarden een melding gedaan moet worden. Het asbest moet in de meeste gevallen verwijderd worden door een gecertificeerd asbestverwijderingsbedrijf (zie de website van Ascert voor een overzicht van gecertificeerde asbestinventarisatie en asbestverwijderingsbedrijven). Wel mag naar aanleiding van een calamiteit direct begonnen worden met het saneren van vrijgekomen materialen indien deze ernstige hinder voor de omgeving opleveren.
In sommige gevallen mag een particulier de asbestverwijdering zelf uitvoeren. Ook in dat geval moet hij melding doen bij de gemeente.
Privaatrechtelijk: Certificatieschema's voor werken met asbest
Bedrijven die asbest verwijderen of asbest inventariseren en de personen die werkzaamheden uitvoeren met asbest voor deze bedrijven moeten werken volgens de certificatieschema’s in Bijlage X111 behorende bij artikel 4.27 van de Arbeidsomstandighedenregeling. Dat moet er toe leiden dat de eisen beter toetsbaar zijn en dat voor afwijkingen duidelijk is welke sanctie daarop volgt. Bij ernstige tekortkomingen moet een certificerende instelling het verleende certificaat direct intrekken. Dit maakt het mogelijk om misstanden strenger aan te pakken.
De eisen gelden voor de certificerende instellingen, en voor de certificaathouders. Branches zijn primair zelf verantwoordelijk voor de naleving van de Arbo-regelgeving. De Inspectie SZW controleert en neemt zo nodig maatregelen.
Het Landelijk Asbest Volg Systeem
Het Landelijk Asbest Volg Systeem (LAVS) bestaat sinds 2012. Het LAVS is een web portaal waarin informatie over het proces van asbestinventarisatie, asbestverwijdering, eindbeoordeling en afvoer van asbest wordt ingevoerd en opgeslagen. Alleen gecertificeerde bedrijven mogen de werkzaamheden bij asbestsaneringen uitvoeren. Sinds 1 maart 2017 zijn deze gecertificeerde asbestinventarisatiebureaus en asbestverwijderingsbedrijven wettelijk verplicht hun projecten in te voeren in het (LAVS).
Naast aanscherpingen van verplichtingen binnen de asbestketen voor inventarisatiebureaus en saneerders moeten sinds 01-04- 2019 ook onafhankelijke laboratoriums voor een schoonverklaring voldoen aan het Certificatieschema voor de Procescertificaten Asbestinventarisatie en Asbestverwijdering.
Het toezicht berust bij de inspectie Sociale Zaken en Werkgelegenheid I-SZW), de Inspectie leefomgeving en Transport (I-LT) en de Stichting Certificatie Asbest. Voor omgevingsaspecten zijn de gemeenten verantwoordelijk.
Alle data zijn voor omgevingsdiensten en gemeente toegankelijk - voor inzage. Dit geldt zowel voor het proces van beoordelingen van asbestinventarisatiesrapportages (lees meldingen) als de uitvoeringscontrole op de meldingen.
Het LAVS heeft zich ontwikkeld tot een zelfregulerend systeem.
Artikel 2.