Westervoort gaat als nederzetting tot in de Middeleeuwen terug. De kerktoren van het dorp stamt uit de 13e eeuw. In geschriften uit het jaar 726 wordt de naam Westervoort voor het eerst genoemd. De Dorpstraat/Hamersestraat, Heilweg, Klapstraat en de dij- ken langs de Rijn en IJssel zijn de oudste bewoningsgebieden. Bij Hoogeind en de Pals lagen oude buurtschappen, die tegenwoordig deel uit maken van de kern Westervoort. De bewoning van de oude stroomruggen dateert waarschijnlijk al uit de 8e eeuw. In de oudere delen van het wegenpatroon is een kenmerkende bewoningskern van het ge- strekte type zichtbaar.
Een belangrijke ontwikkeling in de geschiedenis van Westervoort is de verlegging, om waterstaatkundige redenen, van de IJsselmond in 1775 geweest. Vooral de doorstroming en verzanding van de oude IJsselmond gaven problemen. Door de splitsing van de uiterwaard Pley zijn de Koningspley en de Hondsbroekse Pley ontstaan. Aan de zuidzijde van Westervoort aan de Rijndijk bevindt zich de oude schans “Geldersch Oort”. De oude wegen en de schans worden aangemerkt als cultuurhistorische elementen.
Vanaf omstreeks 1980 neemt de verstedelijking van Westervoort, in de vorm van infra- structuur, bedrijventerreinen en woningbouw, sterk toe. Het dorp vormt samen met Duiven een groeikern en heeft sinds de aanwijzing hiertoe een explosieve groei door- gemaakt. Sindsdien is het inwonertal gestegen van ongeveer 6.000 in 1981 naar 16.500 in 2003. Doordat de bebouwing van Westervoort zich nagenoeg geheel heeft ontwikkeld ten zuiden van de spoorlijn Arnhem-Zevenaar heeft het een lobvormige structuur gekregen. Inmiddels heeft Westervoort aan de taakstelling van groeikern voldaan en heeft het inwonertal zich gestabiliseerd. Het binnendijks gebied van de gemeente is nagenoeg geheel verstedelijkt. Agrarisch grondgebruik is daarmee nagenoeg geheel verdwenen. Recreatie en bedrijvigheid vinden op bescheiden schaal plaats
Hoofdstuk 3.
Artikel 3.4