De wet stelt in artikel 1.2.1. de basistaak vast die gemeenten hebben vanuit de Wmo: ondersteuning van inwoners in hun zelfredzaamheid en participatie voor zover zij dit vanwege een beperking, chronische psychische- of psycho-sociale problemen niet zelf kunnen regelen op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen uit het sociale netwerk. De begrippen ‘zelfredzaamheid’ en ‘participatie zijn in de verordening nader uitgewerkt in artikel 4.2. Hoofdstuk 4 van de verordening bevat criteria per Wmo-product.
NB: het is bij de beoordeling van een aanvraag niet toegestaan om de financiële situatie van de cliënt mee te laten wegen. Zie hiervoor ook hoofdstuk 6 (eigen bijdragen).
Casus: hoever reikt ‘eigen kracht’ bij financiële tegemoetkomingen
Betreft casus rond het wel/niet verstrekken van een financiële vergoeding voor het gebruik van een (aangepaste) auto. Wat in deze zaak ook speelde was de vraag of de gemeente een gebruiksvergoeding voor de eigen auto mag weigeren als cliënt dit vervoer zelf kan betalen. De rechtbank bepaalde dat dit niet het geval is. Als een cliënt met een vervoersprobleem een eigen auto heeft en daar gebruik van kan maken, dan kan hij zich op basis van eigen kracht verplaatsen. Wil cliënt daarnaast de gebruikskosten voor de auto vrijwillig dragen, dan is er ook sprake van eigen kracht. Maar: als de gemeente heeft vastgesteld dat de gebruikskosten niet algemeen gebruikelijk zijn, kan de gemeente niet afdwingen dat cliënt deze kosten zelf betaalt. Uit de wetsgeschiedenis blijkt namelijk dat ‘eigen kracht’ niet betekent dat de gemeente de cliënt kan dwingen om eigen financiële middelen in te zetten.
Hoofdstuk 2.
Artikel 2.1.
Wettelijke taak en beoordeling op basis van maatwerk
Onderdeel van Besluit Maatschappelijke ondersteuning: Nadere regels Wmo 2024