De druk op mantelzorg neemt toe. Er wordt meer gevraagd van mantelzorgers door tekort aan personeel en doordat zorgkantoren de indicaties voor een verpleeghuisplaats aanscherpen.
Het beleid voor mantelzorgers is voor een bredere doelgroep dan alleen ouderen: allereerst is er de uitdaging om mantelzorgers te kunnen identificeren: wie zijn dit en zien zij zichzelf ook zo? Melden zij zich met vragen? Waar liggen hun behoeften? Hoe kun je hen op de juiste manier ondersteunen? De kennis over deze vragen is de afgelopen 20 jaar enorm gegroeid maar de praktijk laat nog steeds veel uitdagingen zien.
In de praktijk dreigt voor mantelzorgers die intensief met hun naaste bezig zijn een sociaal isolement: hun gevoel van verantwoordelijkheid is zeer groot en maakt dat zij zichzelf soms niet meer goed in acht nemen en ook overbelasting dreigt. Respijtzorg door middel van dagbesteding of logeermogelijkheden biedt dan een mantelzorger de kans weer te participeren en energie op te doen.
De vraag naar ondersteuning is daarnaast vaak zeer praktisch van aard: er moet veel geregeld worden of soms is ook het delen van ervaringen of luisteren voldoende.
Het bereiken van mantelzorgers kan een probleem zijn. “Ik was geen mantelzorger, ik zorgde voor haar, dat is vanzelfsprekend”, herkenning bieden voor iemands situatie is dus belangrijk.
Mantelzorgbeleid kan een duidelijk verbinding met het woonbeleid krijgen door mogelijkheden voor samenwonen van verschillende generaties te stimuleren: het plaatsen van een aparte mantelzorgwoning op eigen grond of het bouwen van een kangoeroewoning waar mantelzorger en naasten bij elkaar wonen. Ook de bevordering van de terugkeer van jongeren naar de woonomgeving kan wederzijdse kinderzorg en mantelzorg stimuleren in de dorpen.
We gebruiken noodzakelijke cookies voor je account en beveiliging. Voor anonieme gebruiksstatistieken (Google Analytics) vragen we je toestemming. Meer over cookies