Het uitgangspunt is dat gebruikelijke hulp door ouders/verzorgers kan worden geleverd, tenzij uit onderzoek blijkt dat dit niet het geval is. Ouders/verzorgers kunnen mogelijk geen gebruikelijke hulp leveren onder de volgende omstandigheden:
Geobjectiveerde beperkingen:
Er zijn beperkingen op het gebied van noodzakelijke ondersteuning. Bijvoorbeeld wanneer een ouder langdurig in een rolstoel zit en daardoor niet in staat is een kind te verplaatsen.
Gebrek aan kennis en/of vaardigheden:
Ouders/verzorgers missen de noodzakelijke kennis of vaardigheden om ondersteuning te bieden. In dergelijke gevallen kan een tijdelijke individuele voorziening worden ingezet zodat de ouder/verzorger de kans krijgt om de benodigde vaardigheden of kennis aan te leren.
Fysieke afwezigheid:
De ouder/verzorger is fysiek afwezig vanwege verplichtingen zoals werk in het buitenland. Voorbeelden hiervan zijn internationaal vrachtwagenchauffeurs of mariniers. Bij het beoordelen van de fysieke afwezigheid moet rekening worden gehouden met de aard van de benodigde ondersteuning en de duur van de afwezigheid. Als de afwezigheid langer dan zeven aaneengesloten etmalen duurt en de ondersteuning niet kan worden uitgesteld, is er sprake van bovengebruikelijke hulp.
Aanspraak op gebruikelijke hulp bij eenhoofdig verblijf.
Indien de jeugdige het hoofdverblijf heeft bij één ouder en deze ouder aangeeft (tijdelijk) niet in staat te zijn om gebruikelijke hulp te bieden, wordt eerst beoordeeld of de andere gezaghebbende ouder in staat is deze gebruikelijke hulp te leveren, voordat wordt overgegaan tot de inzet van jeugdhulp.
We gebruiken noodzakelijke cookies voor je account en beveiliging. Voor anonieme gebruiksstatistieken (Google Analytics) vragen we je toestemming. Meer over cookies