Voor het verdelen van risico’s, zijn verschillende vormen denkbaar. We onderscheiden daarin twee grondbeginselen: solidariteit en profijt. Het solidariteitsbeginsel houdt in dat alle ondersteuningskosten over alle inwoners van de deelnemende gemeenten worden verdeeld, ongeacht het werkelijke zorggebruik. Het andere uiterste is het profijtbeginsel. Hierbij worden de ondersteuningskosten betaald door de gemeente waaruit de gebruiker komt, conform het woonplaatsbeginsel. Hiertussen zijn verschillende varianten mogelijk. In deze nota onderscheiden we drie hoofdmodellen en een bewuste mix:
Waarborgmodel, gebaseerd op het solidariteitsbeginsel;
Vlaktax model, combinatie van het solidariteits- en profijtbeginsel;
Verrekeningsmodel, gebaseerd op het profijtbeginsel;
Bewuste mix van verschillende modellen, bijvoorbeeld verschillende modellen voor verschillende producten.
Een nadere toelichting op de modellen en de voor- en nadelen zijn opgenomen bijlage 1.
Gemeenten kunnen ook kiezen voor ‘een bewuste mix’, waarbij meerdere modellen naast elkaar kunnen worden ingezet. Dit geeft de mogelijkheid tot differentiatie; het best passende model kan bijvoorbeeld worden gekozen per functie of per transitie.
Gezien de grote diversiteit van de producten die straks door de gemeenten worden geleverd, biedt de keuze voor ‘een bewuste mix’ de beste mogelijkheid tot maatwerk. Per product wordt bezien welk model het best past.
Beslispunt 1:
Voor het model van risicodeling kiezen voor ‘een bewuste mix’, zodat per zorgproduct het meest passende model kan worden toegepast.
Artikel 2
Modellen voor risicoverdeling
Onderdeel van Nota Solidariteit transities Wmo en Jeugd: risicodeling tussen gemeenten in de regio Rivierenland